بابک اسماعیلی


زلف سخن

First Page English Weblog Weblog Archives About me Contact me Photo Blog

چهارشنبه ٢ خرداد ۱۳۸٦

می‌دانم ای چشم که چقدر آزرده‌گشته‌ای از ریزش مداوم اشک در شکوهِ شباهنگام تنهایی!! می‌دانم که هنوز دلگیری از به زنجیر کشیده شدن مرواریدهای غلتانِ دل در چشمه‌ی زلالِ احساس و به هدر دادنش در درّه‌ی تاریکِ تنهاییِ امیال.
می‌دانم، می‌دانم که ای جسم رنجور، دیگر تاب و توان آن را نداری که روح سرکشم را در خود جای دهی و طاقتی بیش از این برایت باقی نمانده تا میزبانِ مهمانی سرکش چون روح پُر از درد من باشی.
می‌دانم که ای قلب رنجور دردمند، تو را چه شده!!
می‌دانم که اگر نبود شهامت و وسعت خیال، سالها پیش از حرکت باز می‌ایستادی و این روح پَر شکسته‌ی نامهربان را از قفس استخوانیِ سینه‌ام به بیرون می‌کشاندی و پرواز را با معنای لطیف مرگ، دیگربار به وی می‌آموختی.
امّا تو نیک می‌دانی که هنوز نیاز به آموختن، آموختنِ تلاش در شکست‌های سنگینِ زندگی، زندگیِ با صبر و بردباری در مسیر طولانی و پُر پیچ و خمِ روزگار، آن هم با پایی پیاده و بی‌همراه و هم‌نشینی در حیرت‌های بزرگ با اضطرابی سنگین، مرا چنان مست خود کرده که خیال خام چگونه پریدن، لحظه‌ای ذهن آشفته‌ام را به خود مشغول نساخته است.
تو خود می‌دانی که چگونه پریدن را با یک بار پریدن بی‌ترس خواهم آموخت، امّا سودای چگونه بودن است که مرا از خود بی‌خود نموده و سراپایم را در شعله‌ی سوزان ندانستن سوزانده و خاکستر کرده است و خاکسترش را به دستانِ باد پریشانی به آسمان ذهنم پراکنده نموده و غم خیسی از این سوألِ بی‌جواب را بر ضربان رو به مرگی سوار کرده که به روشنی، سنگینی فشارش را با هر دَم و بازدم احساس می‌کنم و صدای شکسته شدن استخوانهایم را در زیر بار این امانت سنگین، با گوش جان می‌شنوم.

امّا صبور باش ای دلِ رنجیده‌ام که گر چه مقصد دور است در آن سوی ناکجاآباد خیال، ولی شهامت رفتن هنوز در پاهای تاول زده‌ام جریان دارد و چشمان خواب‌آلودِ نیمه‌بسته‌ام هنوز سایه‌ای از مسیری بی‌انتها را تعقیب می‌کند.
هنوز به یاد دارم ای دستان لرزان که آن روزِ سرد در پیشگاه وجدان، قلم برداشتی و با جوهر شرم بر کاغذِ بی‌خطِ احساس، با احساس نوشتی از دردها و رنج‌ها و نامهربانی‌ها و به یاد دارم که چه خواستی در بازار رنگارنگ روزگار.
هنوز چند سطری از نوشته‌هایت را به یاد دارم:

خدایا! مرا در آرامش اندیشه، در تندباد هوس، سوار بر رخشِ بی‌اعتنایی در جاده‌ی غبارآلود ایمان تنها مگذار که سخت بیمناکم از تنهایی بی‌تو و سخت رنجورم از ماندن با خود!!
خدایا! بر شانه‌هایم گذار هر اندازه که می‌خواهی، نه آن اندازه که می‌توانم از بار سنگینِ امانتت و بر پاهایم توانی بخش که قدم به جلو نهم و در آن‌سوی جاپای تردید، جاپای خود را بازشناسم.
خدایا! بی‌دردان را بی‌دردی روزی کن و دردهایشان را همه در جام من نِه و در کامم ریز که سخت بدان تشنه‌ام.
خدایا روزی‌ام کن اضطراب و غم و درد و دورم کن از قالب‌های زیبای میان‌تهی بردگانِ هوس و نجاتم بخش از ساحلِ طوفان‌زده‌یِ چشمانِ ناامید و با خود بِبَر به آن سوی اقیانوسِ تردید و پایم را محکم بر زمینی گذار از جنس یقین، خاکش پاک چون احساس و سنگش سخت چون دروازه‌یِ پِلکان چشمِ مادری گم‌کرده فرزند، در میان انبوهی از لاشه‌های بی‌جان کودکان و بستری ناهموار چون مسیرِ ناکجاآبادِ ایمان!!
خدایا! اندیشه‌ام را چنان در مسیر این ناکجاآباد به مقصد که تویی مشغول ساز که در مقابل اندیشه‌یِ «قالب‌ریزی» و «قالب دزدی» بی‌اعتنا بایستم و با قالبِ بی‌قالبی، با جامی پُر از درد و با پاهایی تاول‌زده و خسته ولی استوار، قدم در مسیر «شدن» گذارم و تو خود مرا رهنمون باش که سایه‌های ترسناک تردید، چنان دلم را نلرزاند که قدم به عقب گذارم.
خدایا! گر چه خسته‌ام از ناهمواری راه و رنجورم از نامهربانی روزگار، امّا دلشادم به جام پُردردی که هر شب در خلوت تنهایی به دستان لرزانم می‌دهی و شادم به زهر جام اضطراب و تردیدِ دوشینه‌ای که پنهان از چشمِ جستجوگر بندگانت به حلقِ تشنه‌ام می‌ریزی. لحظه‌ای جامم را وکامم را از باده‌ی دردِ شبانگاهی خالی مگذار که سخت ناشکیبایم ز تشنگی!!
خدایا! رنج بی‌همسفری در مسیر بی‌انتهای رفتن را تا انتهای مسیر روزیم کن که سخت بیمناکم ز خیره شدن در چشمانی جز چشم پُر از اشک تو که هر شب غرق در اشک، خیره بر من و تاولهای مقدس پاهایم، زمزمه‌کنان می‌خواند با تنهائیم، لالایی افسونگر شب را. (1)
 


دلتنگی شبانه
تقدیم به مولای منتظر ...

باز که این خاطرم، کرده نظر سوی تو
اشک به دامان چکد، از تب گیسوی تو

در شب سردی ز دِی، چشمه‌ی ‌اشکی روان
دیده به سوی دگر، لیک دلم سوی تو

عشوه‌ی‌ چشمان تو، داده به شب شوکتی
منتظرم، منتظر، منتظر روی تو!!

ای که نشستی به شب منتظر اِذن او
ماه به شب شد خجل، از خم ابروی تو

دوش دلم بهر تو قصد سفر کرد و راه
تا که نهادش قدم، مست شد از بوی تو

از غم هجرت دگر اشک به چشمم نماند
گوش ده این ناله از عاشق ره‌جوی تو

نامه‌ی‌ وصلت چو شب می‌رسد از هر دری
تا به سحر می‌دوم مست به هر کوی تو!

جمعه‌ به سر شد و تو رُخ ننمودی عیان !
باز نشد بینم آن خال و لب و موی تو!!

دیده‌ی‌ «فانی» به در، مانده که آیی درون
تا که زند بوسه‌ای بر سر و بازوی تو!!
 

 
پی نوشت‌ها:
(1) درد دلی در شباهنگام تنهایی. از مجموعه‌ی
ناکجا در ناکجاآباد.
(2) غزل از مجموعه‌ شعر
لذت یک گاز.
 

[ ٢:٠٦ ‎ق.ظ ]   [ بابک اسماعیلی ]   [ لینک مطلب

موضوع نوشتار: شعر



[ Home | Archives | E-mail ]


POWERED BY
PERSIANBLOG


  RSS 2.0  

 

 

Copyright © 2004-2007 Babak Esmaeili. All rights reserved. Design by Zolfesokhan
NOTICE: May not be duplicated or distributed in any form unless with prior consent.
 

تمام حقوق مربوط به ا‌ین صفحه، متعلق به بابک اسماعیلی  است. هرگونه برداشت و بازنشر نوشته‌های ا‌ین صفحه منوط به در‌یافت اجازه از صاحب ا‌ین تارنما می باشد.