شهر آدم


گم شدم من، آدمی کو؟ شهر آدم پس چه شد؟ کو؟
ناله‌اش آید به گوشم، هر شب و هر روز و هر سو

می‌شناسم ناله‌اش را، ناله‌ی تلخِ شبش را
لیک گیجم چون ندانم، صاحب این ناله‌ها کو !

جامه بر تن، نان به سفره، جای گرم و اشک خفته
گم شدیم آری ولی کو؟ بازگو با من چه شد او؟

گوش کن یکبار دیگر، ناله‌های امشبش را
ناله‌هایی که نموده راست هر شب بر تنم مو !

بوی تند مرگ آدم، زیر انبوهی ز آدم !
هم ز این سو، هم ز آن سو، کرده‌ایم عادت به این بو

درعجب در بهت و حیرت مانده‌ام اینجا ز آدم
آدمی آدم فروشد با بهای ارزن و جو!!

با که هستی؟ با منی تو؟ تو به من گفتی چه، آدم؟!
آدم و من، من و آدم، من که‌ام آدم؟ پس او کو؟

تو چه می‌خواهی بگویی؟ ناله‌ی من بود هر شب؟!
بوی من بود و تب من، تب زِ وزنم در ترازو؟!

گوهر اشکت چکاندی بر گِل «فانی» خدایا !!
شرم بادم که فتادم خود در این گرداب جادو

شعر از مجموعه‌ی لذت یک گاز ؛ بابک اسماعیلی دهنه‌سری (ب.الف.فانی)
 

   
 
  یادداشت:

/>/>

سرزمین باران‌های نقره‌ای

Gilan-1.jpg

Gilan-2.jpg

سفر به سرزمین پدری و مادری و آباء و اجدادی همواره می‌تونه خاطره‌انگیز و به یاد ماندنی باشه، خصوصا وقتی که این سفر به یاد ماندنی، به سرزمین باران‌های نقره‌ای یعنی گیلان باشه. تو این هفته‌ای که گذشت، بعد از مدت‌ها این فرصتو پیدا کردم تا یه بار دیگه به این خاک پر خاطره‌ قدم بذارم.
وای که چقدر دلم برای خاطرات قدیمی‌ام تنگ شده بود. وای که چه لذتی داره که از یه شهر پر از دود و غبار و جمعیتی ناشکیب دور بشی و تو اعماق جنگل‌های انبوه، خودتو به دست خاطرات بسپاری و گم بشی. الان که دارم این چند سطر رو می‌نویسم، خاطرات این سفر یه لحظه هم تنهام نمی‌ذارن. جاده‌های بارانی و مه‌آلود؛ جنگل‌های انبوه و رطوبت زده؛ کلبه‌ی صمیمی عمو  جون با همون صفا و صمیمیت دیروز، گریه‌های جگر سوز مادر بزرگ، نماز نشسته‌ی پدر بزرگ؛ دریای طوفانی و آسمان خشمگین؛ شهرهای زیبای لنگرود و لاهیجان؛ ساحل زیبای سپید رود و روستای قدیمی دهنه‌سر و یه خدای بزرگ و مهربون که با لبخند همیشگیش، نم نم بارونو بهت هدیه می‌ده و آروم بهت لبخند می‌زنه. همه‌ی اینا تنها جزئی از خاطرات این سفر به یاد ماندنیست که همه‌ی وجودمو تنگ در بر گرفته.
خیلی به این سفر نیاز داشتم. خیلی خوبه که آدم بعد از مدت‌ها درگیری و سروصدا و جنجال، بره یه جای خیلی خیلی خیلی دور. یه جای خیلی خیلی دور که دیگه نه موبایلت آنتن بده و نه خاطراتت... یه جای خیلی دور.... خیلی دور و خیلی نزدیک. یه جا که فقط تو باشی و خدای خودت. یه جا که همه‌ی رنج چندین سالتو با خدای خودت تنها گریه کنی. یه جا که تنها نگاه تو باشه و نگاه اون.
راستش نمی‌دونم. نمی‌دونم تا کی گیج این پرتاب می‌مونم. تا فردا، چند ساعت دیگه و شایدم چند دقیقه‌ی دیگه. ولی اینو می‌دونم که خیلی سبک شدم. اینگار همه‌ی این 25 سال تنهایی رو گریه کردم و ریختم دور. وقتی می‌رفتم آروم بودم و تنها. حالا که برگشتم باز آرومم و تنها. ولی سبک و پر انرژی و سر حال. شاید تعجب کنید که چرا همیشه آرومم و شاید تنها... این آرامش یکی از اون معدود صفاتیه که همیشه با من همرامه و خیلی از موفقیت‌هامو مدیون همین ودیعه‌ی الهی هستم. آرامش. گاهی وقتا تو حساس ترین و سخت ترین لحظات زندگی، جایی که دیگه مرز بودن و نبودنو گم می‌کنی اونقدر غیرطبیعی آرومم که این آرامشم، اطرافیانمو گاه دچار سوء تفاهم می‌کنه.
 

/ 6 نظر / 8 بازدید
محمد

سلام عزيز ... منتظر ديدنتم ... شايد فرصتی نو ... التماس دعا ... مخصوصا آرامش ... شاد باشی بابک عزيز ...

هانيه

سرزمين باران‌های نقره‌ای... چه تعبير زيبايی، تا حالا به ذهنم نرسيده بود... چقدر خوب می‌فهمم حستون رو... بعضی وقت‌ها آدم به اندازه‌ی تمام عمرش به اين‌جور سفرها احتياج داره... راستی، احتياجی نيست که بگيم شعرتون خيلی زيبا بود؟!

بابک

ممنونم هانيه جان

ارميا

سلام معمولا كمتر اهل ديد بازديد اينترنتي هستم بيشتر توي لاگ خودم واسه خودم مي‌چرخم ولي خونه شما با بقيه فرق داره راستي يكي از شعرهاي شما را از بس تكرار كردم حفظ شدم ... ولي اين شعر آخري را نفهميدم شايد چون ادبياتم ضعيفه ؟ موفق باشيد.

سروش / راز گل

وبلاگ فوق العاده زيبايی داری اگه مايل به تبادل لينک بودی يه سر به من بزن موفق باشی